Rehabilitacja w chorobie zwyrodnieniowej stawów
Działa jak tarcza ochronna – nie cofnie zmian, ale pomoże
spowolnić ich rozwój, złagodzić objawy i zachować sprawność przez
dłuższy czas. Wczesne wdrażanie terapii ruchowej jest niezwykle istotne,
aby także ograniczyć skutki przewlekłego bólu stawów.
Choroba zwyrodnieniowa stawów (ChZS), potocznie zwana artrozą, jest
jednym z najczęściej występujących schorzeń u osób dorosłych. Dotyka
głównie stawów najbardziej obciążanych ciężarem ciała: kolanowych,
biodrowych, odcinka lędźwiowego kręgosłupa. W grupie osób między 40. a
60. rokiem życia odsetek zachorowań może sięgać nawet 50%. Niestety,
problem ten coraz częściej dotyczy także osób młodszych. W większość są
to zwyrodnienia kolan i bioder, jednak zmiany diagnozuje się również w
obrębie małych stawów rąk oraz w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.
Przyczyny pojawienia się tych zmian nie są jednoznacznie określone. Mogą
one wynikać z wielu czynników, takich jak wiek, otyłość, wady wrodzone,
przebyte urazy i kontuzje, przeciążenia, predyspozycje genetyczne,
choroby ogólnoustrojowe czy inne schorzenia stawów.
Choroba najczęściej przejawia się bólem, sztywnością oraz
ograniczeniem zakresu ruchomości, szczególnie w obrębie zajętych stawów.
W miarę jej postępowania mogą pojawić się różnego rodzaju deformacje
stawowe, co znacząco utrudnia wykonywanie nawet podstawowych codziennych
czynności.
Leczenie choroby
ChZS polega na postępującej, stopniowej degeneracji chrząstki
stawowej. Może dotyczyć pojedynczych stawów lub całych ich grup. Problem
ten jest powszechny i może powodować dolegliwości o różnym stopniu
nasilenia. Jest to choroba przewlekła, dlatego nie ma możliwości jej
całkowitego wyleczenia ani cofnięcia powstałych zmian patologicznych. Z
tego powodu niezwykle ważna jest szybka reakcja w celu spowolnienia
dalszego postępu choroby.
Leczenie tego schorzenia wymaga indywidualnego podejścia do pacjenta
oraz ścisłej współpracy lekarza z fizjoterapeutą. Indywidualna
rehabilitacja stanowi nieodłączny element terapii ChZS. Odpowiednio
dobrane i prowadzone programy fizjoterapeutyczne mają na celu
zmniejszenie bólu, poprawę ruchomości stawowej, wzmocnienie mięśni,
korekcję wzorca chodu i postawy, zwiększenie ogólnej sprawności
pacjenta, a także edukację w zakresie samodzielnych ćwiczeń,
profilaktyki, kontroli masy ciała, zmiany stylu życia oraz eliminacji
nieprawidłowych nawyków. Dzięki temu możliwe jest utrzymanie, a nawet
poprawa codziennego funkcjonowania bez konieczności interwencji
chirurgicznej.